29/8/07

CARNE COMO A MIÑA CARNE

Carne como a miña carne
Fame como a miña fame
Chámasme Patroclo
Aquiles do meu tormento
Día tras noite
Noite tras día
Amordazamos auroras
En esgrimas tenrísimas
Gladiadores sen acougo
Na porfía
Do mel
Beizos coma praias
Preamares coma falos
Meu atleta zíngaro
Meu cravo
Meu xílgaro
E calas aos meus bicos
Con seculos fugaces
E rabuñas incendios no meu peito
Pirotécnias afiadas
Salaios incandescentes
Chámasme Hefestión
Alexandre do meu contento
E derrótasme doutra volta
E doutra volta somos
Felices coma diaños
Recén caídos do ceo

6 comentarios:

A Conxurada dijo...

Interesante tratado, gosto da utilización de personaxes "clásicos", na miña adolescencia tamén eu me namorei de Hefestión, pero neste caso creo que es ti o gran emperador.

O Raposo dijo...

Fermoso poema e moi interesante final: "diaños recén caidos do ceo".

Marinha de Allegue dijo...

Curioso poema si senhor.

Unha aperta.
:)

mueja dijo...

Moito amor e moita pasión para que pasen os séculos fugaces.
Parebéns.

Silvana dijo...
Este comentario ha sido eliminado por el autor.
Silvana dijo...
Este comentario ha sido eliminado por el autor.