2/3/07

CHANZOS ABAIXO

fiestra pechada onde as ondas minten pleamares e seica andazos mortais terrible acougo de celofán e agora escoitaremos o pronóstico do tempo mais ela nunca saberá sempre foi nunca nalgures unha illa chea de futuro e o piano e o contrabaixo e o blues de gorxa en gorxa aínda agardaremos un chisco porque hai paxaros de ollos felices e mañá sempre chega para morrer onte mais ela tampouco saberá e o anxo de deus presentouse ante maría e moitas cousas máis moitas cousas máis chanzos abaixo da escaleira infinita que desbarata ventos mornos na costa e maruxía onde o corazón non chega nunca

3 comentarios:

lúa dijo...

gústame esta forma de vomitar palabras...

igual che copio a idea algún día.

graciñas polos teus ánimos e a túa visita.

seguirei paseando por estes lares.

Leicca dijo...

"Fíjate en esa rosa
tirada en el camino,
sucia, rota y fría.
¿Has visto alguna cosa
más triste que el destino
de nacer poesía
para morir prosa?
"

Jo... Todavía estoy descubriendo estos bonitos comentarios.

Un beso.

O raposo dijo...

Atopo casualmente esta bitácora e nela un feixe de bos post que un agradece ler e meditar.
Parabens polo blog e volverei asomarme por aquí.